دیجی آرکی
0 محصولات نمایش سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

امکانات کمیاب در دوربین‌های عکاسی-بخش دوم

در بخش اول این مقاله به برخی از قابلیت‌هایی پرداختیم که دوست داریم در دوربین‌های بیشتری آن‌ها را ببینیم. همه این قابلیت‌ها تا امروز دست‌کم در یک یا چند دوربین دیده شده‌اند و می‌توانند روی روند کاری ما تأثیر بگذارند.
طبیعتاً انتظار نداریم که شرکت‌های دوربین سازی با مطالعه مقاله ما، ترغیب شوند تا این قابلیت‌ها را به دوربین‌های آینده خودشان اضافه کنند! قطعاً مهندسان طراح در این شرکت‌ها هم اکنون کاملاً با تکنولوژی‌ها و امکانات رقبای خودشان آشنا هستند.

هدف ما از انتشار این مقاله این است که به عکاسانی که مخاطب ما هستند بگوییم که چه امکانات پیشرفته‌ای در برخی از مدل‌های بعضاً گمنام در بازار وجود دارد و هر کدام از آن‌ها چه تأثیری در روند کاریشان خواهد داشت.
و مهم تر از همه اینکه بتوانید با امکاناتی که شاید امروز مورد نیازتان نیست، اما ممکن است در آینده به آن‌ها نیاز پیدا کنید آشنا شوید و از این مقاله به عنوان یک مرجع برای آشنایی با آن‌ها استفاده کنید.

در بخش قبلی مقاله 6 قابلیت مهم را در دوربین‌های عکاسی پیشرفته بررسی کردیم که شامل بافر عکس پیش از زدن شاتر ، پرده محافظ غبار روی حسگر ، یادداشت‌های صوتی یا Voice Memo ، GPS ، دکمه‌های چراغ‌دار و پیش نمایش مد Bulb می‌شدند. در ادامه به قابلیت‌های دیگری می‌پردازیم که تک تک آن‌ها می‌توانند در جای خود، بسیار ضروری باشند.

 

7. شاتر با تشخیص لرزش

نام اصلی این قابلیت Vibration Detection Shutter Firing است و نحوه عملکرد آن هم اینگونه است که دوربین می‌تواند لرزش‌های بیرون از دوربین را احساس کند. تصور کنید چه می‌شد اگر دوربین را روی سه‌پایه می‌گذاشتید تا از یک منظره عکاسی کند و دوربین می‌توانست درک کند که هوا طوفانی است. به این ترتیب صبر می‌کرد که هر زمان که ورزش باد آرام شد، عکس را بگیرد!

عکاسان منظره می‌دانند که این موضوع چقدر اهمیت دارد. چون وقتی در محل هستیم و عکس می‌گیریم، معمولاً نمی‌توانیم روی نمایشگر دوربین، شارپنس عکس را با دقت بررسی کنیم. در این شرایط اغلب اوقات مجبوریم که با دیافراگم بسته و سرعت های شاتر خیلی پایین عکاسی کنیم و کمترین لرزش می‌تواند نتیجه کار را از حالت ایدئال خارج کند.

شاید به نظر برسد چنین قابلیتی خیلی سخت‌گیرانه است. اما برخی از مدل‌های Phase One هم کانون دارای این قابلیت هستند و نام آن هم در این دوربین‌ها ” Seismographic vibration delay” است. واضح است که چنین قابلیتی روی دوربین‌های رزولوشن بالا مانند A7R IV چه موهبتی محسوب می‌شود. امیدواریم هر چه زودتر آن را روی دوربین‌های مخصوص عکاسی با رزولوشن بالای دیگر هم ببینیم.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
برخی از مدل‌های دوربین‌های Phase One XF IQ4

 

8. ترکیب عکس یا Image Averaging

این یکی از خلاقانه‌ترین و جالب ترین روش‌ها برای کاهش نویز و افزایش کیفیت در عکس ها است. روش کار آن هم بسیار ساده است.
می‌دانیم که نویز‌ها در عکس دارای الگوی ثابتی نیستند. اگر به نویز‌های تصویری در تلویزیون‌های قدیمی فکر کنید احتمالاً این موضوع را به راحتی درک می‌کنید. نویز‌ها به صورت پیوسته در جاهای مختلف تصویر پدیدار می‌شوند. یعنی محل یک نویز در دو یا چند عکس پی‌درپی، لزوماً یکسان نیست و به صورت پیوسته تغییر می‌کند.

بنابراین وقتی شما دو یا چند عکس پی‌درپی از یک صحنه می‌گیرید، الگوی نویزهای روی تصویر ثابت نیست و در هر عکس جابجا می‌شود.

حالا کافیست که شما چند عکس که با تنظیمات کاملاً یکسان از یک صحنه ثبت شده‌اند را روی هم قرار دهید، تا به راحتی نویز‌ها از جزئیات اصلی عکس تفکیک شوند.

این روش را برخی از گوشی‌های موبایل هم به کار گرفته‌اند. اما در دوربین‌های حرفه‌ای به ندرت دیده می‌شود. برخی از مدل های محدود دوربین‌های Phase One و الیمپوس هستند که با استفاده تکنیک Image Averaging می‌توانند نوردهی‌های طولانی را بدون فیلتر ND شبیه سازی کنند. یعنی بدون اینکه لازم باشد تا حساسیت دوربین را بالا ببرید، می‌توانید با این روش، در نور خیلی کم عکس بگیرید و کیفیت عکس (و خصوصاً جزئیاتی که در قسمت‌های تاریک و سایه‌ها است) بسیار بالاتر می‌رود. این قابلیت برای عکاسان منظره که روی سه‌پایه عکس می‌گیرند خیلی کاربرد دارد.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
دوربین‌های Phase One XF IQ4 و Olympus E-M1 III  و  E-M1

 

9. حرکت حسگر دوربین

 

این روز‌ها روی حسگر خیلی از دوربین‌های جدید لرزشگیر می‌بینیم. لرزشگیر این حسگر‌ها به این شکل عمل می‌کند که وقتی دوربین به هر جهت حرکت می‌کند (در حد لرزش یا جابه‌جایی میلی‌متری)، حسگر در جهت مخالف جابه‌جا می‌شود و به این ترتیب، لرزش حاصل از دست را خنثی می‌کند.

امکانات کمیاب در دوربین‌های عکاسی
اما این دقت بالا برای جابه‌جا کردن حسگر در برخی از دوربین‌ها کاربرد جالب‌تری هم پیدا کرده است. به این ترتیب که دوربین می‌تواند در حالی که کادر تصویر ثابت است، چندین عکس پی‌درپی از یک صحنه بگیرد. البته در این حالت، در هر عکس، حسگر دوربین به اندازه یک پیکسل جابه‌جا می‌شود. یعنی هر عکس، 1 پیکسل با عکس قبلی خودش تفاوت دارد.

شاید فکر کنید یک پیکسل تفاوت زیادی ایجاد نمی‌کند. اما همین کار باعث می‌شود تا دوربین به دو برابر پیکسل بیشتر برای تعریف محتوای یک تصویر دسترسی داشته باشد. در برخی از مدل‌ها، این کار چهار بار اتفاق می‌افتد و رزولوشن تصویر نهایی، چهار برابر رزولوشن طبیعی عکس است. این قابلیت برای عکاسان منظره، عکاسان تبلیغاتی و عکاسان معماری ارزش فوق‌العاده‌ای دارد.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
در خیلی از مدل‌ها این قابلیت را می‌بینید، اغلب دوربین‌های رزولوشن بالای سونی، پنتاکس، الیمپوس و پاناسونیک این قابلیت را دارند. اما به نظر من هنوز کافی نیست. چون به دلیل نامعلومی، هنوز کانن و نیکون، این قابلیت را در دوربین‌های خودشان قرار نداده‌اند!

 

10. انباشت فوکوس یا Focus Stacking

یکی از مهم ترین مشکلات عکاسی ماکرو و طبیعت این است که عکاسان نمی‌توانند کل صحنه را به صورت شارپ و واضح، در یک تصویر داشته باشند. عمق میدان کم باعث می‌شود تا همواره بخش‌هایی از تصویر به صورت محو ثبت شود. به همین دلیل هم عکاسان مجبورند از دیافراگم‌های خیلی بسته مانند f/16 استفاده کنند.

امکانات کمیاب در دوربین‌های عکاسی

هرچند که دیافراگم‌های بسته، در خیلی موارد اصلا پاسخگوی کار نیست (مثلا عکاسی ماکرو از جواهرات یا حشرات) اما یک مشکل مهم‌تر هم ایجاد می‌کند: دیافراگم‌های خیلی بسته در اغلب لنز‌ها موجب افت کیفیت و ایجاد لبه‌های رنگی یا CA در کناره‌های پرکنتراست تصویر می‌شود. اصولاً بهترین دیافراگم‌ هر لنز، در میانه آن قرار دارد. یعنی در اغلب لنز‌ها دیافراگم‌های 5.6 یا 8 معمولاً کیفیت بسیار بهتری نسبتاً به دیافراگم‌های بسته دارند.
به همین خاطر هم عکاسان مجبورند برای دستیابی به عمق میدان بیشتر، چندین عکس با نقاط فوکوس متفاوت از یک صحنه بگیرند و آن‌ها را با هم ترکیب یا Stack کنند.

انباشت فوکوس یا Stack کردن به صورت نرم‌افزاری و در برنامه‌هایی مانند فتوشاپ انجام می‌شود. اما برخی از دوربین‌ها دارای Focus Stacking داخلی هم هستند. یعنی خودشان می‌توانند با عکاسی پی‌درپی از یک صحنه و جابه‌جا کردن نقطه فوکوس در هر عکس، چندین عکس متفاوت با عمق میدان مختلف بگیرند و آن‌ها را با هم ترکیب کنند.
البته بیشتر دوست داریم که این کار به صورت ترکیبی، به صورت یک فایل خام ایجاد شود و نیازی نباشد تا عکس ها را در کامپیوتر با هم ترکیب کنیم.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
خیلی از دوربین‌های الیمپوس، فوجی و نیکون. و البته هیچ‌کدام از دوربین‌های کانن!

 

11. فوکوس با چشم یا Eye-Sensing Autofocus

این‌همه درباره قابلیت‌هایی که در کانن نیست گفتیم. اما یک قابلیت خاص هم هست که کانن مبدع آن است و می‌تواند یک جهش در دنیای دوربین‌های دیجیتال باشد. کانن در R3 از قابلیتی پرده‌برداری کرد که می‌تواند روش کاری عکاسان ورزشی ، خبری یا حیات وحش را به راحتی تغییر دهد.
می‌دانیم که تعداد نقاط فوکوس در دوربین‌های بدون آینه جدید به طرز شگفت‌آوری افزایش یافته است. حالا دیگر دوربین‌هایی با 300، 400 یا 600 و 700 نقطه فوکوس بسیار زیاد شده‌اند. مشکل اصلی بر سر افزایش تعداد نقاط فوکوس نیست. مشکل اینجاست که جابه‌جا شدن بین این تعداد نقطه فوکوس در داخل کادر کار راحتی نیست.

کانن در دوربین R3 خودش روش جالبی را برای انتخاب نقطه فوکوس معرفی می‌کند. در این دوربین نیازی ندارید تا به صورت دستی و با استفاده از دکمه‌ها یا جوئستیک روی دوربین، نقطه فوکوس را جابه‌جا کنید. کافیست وقتی در داخل منظره‌یاب به کادر عکس نگاه می‌کنید، نگاهتان به سمت سوژه بچرخد.
در این حالت دوربین جهت نگاه شما را دنبال کرده و سوژه را تشخیص می‌دهد. به این ترتیب می‌تواند بلافاصله نقاط فوکوس روی سوژه را فعال می‌کند. شما با این قابلیت می‌توانید خیلی سریع‌تر روی سوژه فوکوس کنید یا نقطه فوکوس را بین سوژه‌های مختلف جابه‌جا کنید.

این قابلیت را فقط می‌توانید در این دوربین‌ پیدا کنید:
فقط دوربین Canon R3 ، اما امیدواریم خیلی زود به دیگر دوربین‌های حرفه‌ای رده بالا هم برسد.

 

12. سرعت شاتر زیر 30 ثانیه

این قابلیتی است که خیلی از عکاسان نجوم و حتی عکاسان منظره به شدت به آن نیاز دارند. اینکه بتوانند پرده شاتر را به مدت 30 ثانیه یا بیشتر باز نگه دارند. در بسیاری از دوربین‌ها این مد به عنوان Bulb شناخته می‌شود و برای استفاده از آن باید از ریموت کنترل دوربین یا از کابل شاتر استفاده کنید. اما این کار معمولاً باعث ایجاد لرزش روی دوربین می‌شود و کیفیت تصویر را کاهش می‌دهد. ضمن اینکه در خیلی از دوربین‌ها محدود است و نهایتاً باید از 30 ثانیه استفاده کنید.

امکانات کمیاب در دوربین‌های عکاسی

برخی از دوربین ها هستند که تایمر داخلی آن‌ها می‌تواند زمان‌های طولانی را هم قبول کند. مثلا می‌توانید سرعت شاتر را به 5 دقیقه یا بیشتر افزایش دهید!

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
اغلب دوربین‌های نیکون و الیمپوس و فوجی و همچنین پاناسونیک S1

 

13. تشخیص فوکوس چشم حیوانات

قابلیت تشخیص فوکوس روی چشم انسان، مدتی است که به بیشتر دوربین‌های بدون آینه و DSLR جدید وارد شده است. اما امکان تشخیص فوکوس چشم حیوانات هنوز چندان زیاد نیست و به صورت معدود در دوربین‌ها آمده است.


قبول دارم که وجود چنین قابلیتی برای عکاسان حرفه‌ای کاربرد چندانی ندارد و اصولاً حالت‌های فوکوس در دوربین‌های حرفه‌ای هم انقدر پیشرفته هستند که نیازی به چنین چیزی نیست. اما فراموش نکنیم که این قابلیت، یک امکان نرم‌افزاری است و عملاً به جای تکنولوژی بالا، به برنامه‌نویسی دقیق پردازشگر دوربین مرتبط است. بنابراین می‌تواند با هزینه بسیار پایین به دوربین‌های سطح پایین و سطح متوسط بیاید و در اختیار کاربرانی قرار بگیرد که در عکاسی از حیوانات تازه‌کار هستند.

به‌هرحال همه نمی‌توانند ساعت‌ها با مد‌های فوکوس دوربین‌هایشان سر و کله بزنند و زیر و بم آن را پیدا کنند. وجود چنین قابلیتی می‌تواند تأثیر زیادی روی نتیجه کار این افراد بگذارد و خوب … امکان جالبی هم هست!

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
همه دوربین‌های سونی حتی دوربین‌های APS-C این شرکت، Canon R3، R5 و R6، دوربین نیکون Z9 و به صورت محدود (فقط سگ‌ها و گربه‌ها) در اغلب دوربین‌های سری Z نیکون

 

14. اضافه کردن بخش‌های روشن عکس با ترکیب قبلی

توصیف این قابلیت راحت‌تر از توضیح آن است. ایده اصلی این قابلیت این است که وقتی یک نوردهی طولانی دارید، بخش‌های روشنی که در کادر وارد می‌شوند، به ترکیب قبلی تصویر اضافه شوند. بگذارید این موضوع را با یک مثال، توضیح دهم.

فرض کنید می‌خواهید از رعد و برق در آسمان عصر عکاسی کنید. برای این منظور ممکن است گاهی وقت‌ها نیاز باشد تا مثلا 5 یا 10 دقیقه، شاتر دوربین را باز بگذارید. اما در این حالت تصویر ممکن است کاملاً سفید شود. با این قابلیت، شما می‌توانید هر چقدر که نیاز است شاتر را باز نگه دارید، بدون اینکه حجم نور ورودی به عکس در طول این زمان، به شکل شدیدی افزایش پیدا کند! اما نور رعد و برق، خیلی راحت روی تصویر قرار می‌گیرد، چرا؟ چون یک نور شدید است.

این قابلیت برای عکاسی با نور، برای عکاسی از رعد و برق ، آتش‌بازی در شب یا حتی برای ثبت رد ستاره‌ها در آسمان شب هم عالی است. با این روش می‌توانید زمان نوردهی را به شدت طولانی کنید و نگران این نباشید که پیش زمینه تصویر به شدت روشن شود.

این قابلیت (مانند خیلی از ایده‌های خلاقانه ای که تا اینجا گفتیم) هم اکنون در اغلب دوربین‌های الیمپوس در دسترس است و این شرکت نام آن را ” live composite” یا ترکیب زنده گذاشته است. اما در هیچ دوربین دیگری وجود ندارد.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
اغلب دوربین‌های الیمپوس

 

15. حساسیت پایه کمتر از 100

مهم‌ترین روشی که می‌تواند باعث کاهش نویز در عکس‌ها بشود، کاهش حساسیت دوربین است. در اغلب موارد ما حد کف حساسیت را ISO 100 در نظر می‌گیریم. اما حساسیت‌های کمتر از این (نه به صورت نرم‌افزاری، بلکه به صورت طبیعی) می‌تواند نویز تصویر را باز هم بیشتر “کم” کند. ما این را در دوربین‌هایی مانند Nikon D850 تجربه کرده‌ایم.

داینامیک رنج این دوربین تقریباً نزدیک به 2/3 گام بهتر از هر دوربین دیگری در این سطح در حساسیت پایه‌اش است. واقعاً امیدوارم که دوربین‌های آینده به جای افزایش حساسیت به سمت بالا، به سمت کاهش حساسیت خودشان به ISO 50 یا ISO 32 و کمتر بروند. البته قابلیت image averaging که کمی قبل‌تر توضیح دادم تقریباً چنین تأثیری دارد.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
Nikon D810, D850, Z7, Z7 II, Z9

 

16. قابلیت کنترل فلاش در حالت Commander

تقریباً همه دوربین‌هایی که دارای فلاش سر خود هستند می‌توانند از این فلاش به عنوان یک تریگر اختصاصی برای فلاش‌های خودشان استفاده کنند.
بر کسی پوشیده نیست که نور این فلاش‌ها به عنوان یک منبع نوری چندان جالب نیست و به همین خاطر هم هیچ‌کس از حذف آن‌ها به عنوان منبع نور ناراحت نمی‌شود. اما ای‌کاش دوربین‌های پیشرفته، به جای فلاش حذف شده‌شان، امکان کنترل از راه دور فلاش‌هایشان را به صورت Commander داشته باشند. اضافه کردن یک تریگر داخلی به این دوربین‌ها هزینه چندانی ندارد. اما اگر این تریگر را داشته باشند، می‌توانند دست‌کم فلاش‌های خودشان را از راه دور کنترل کنند.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
تقریباً همه دوربین‌هایی که دارای فلاش بازشو هستند

 

17. قابلیت دنبال کردن ستاره‌ها

پیشتر هم درباره امکان جابجایی سنسور دوربین گفتیم. این قابلیت بسیار جوان است و  امکانات بالقوه بسیاری دارد که هنوز همه آن‌ها به دوربین‌ها وارد نشده‌اند. یکی از جالب‌ترین قابلیت‌هایی که نتیجه جابه‌جایی سنسور  است، Star Tracking Sensor Shift نام دارد که در برخی از دوربین‌های پنتاکس پیاده‌سازی شده است.
در دوربین‌های عادی، وقتی مدت زمان طولانی از آسمان شب عکس می‌گیرید، زمینه عکس ثابت می‌ماند، اما حرکت ستاره‌ها باعث می‌شود تا آن‌ها به صورت خطی نورانی دیده شوند. هرچند که اصولاً عکاسی از رد ستاره‌ها یک شاخه جذاب از عکاسی نجوم محسوب می‌شود، اما به دلیل همین محدودیت این دوربین‌ها نمی‌توانند زمان خیلی طولانی نوردهی کنند.
در حالی که در برخی از دوربین‌های پنتاکس، حسگر دوربین طوری جابه‌جا می‌شود که حرکت ستاره‌ها را دنبال می‌کند و به این شکل می‌تواند مدت زمان خیلی طولانی‌تری را رو به آسمان نوردهی کند و همچنان ستاره‌ها به صورت ثابت و نقطه‌ای ثبت می‌شوند.

شاید این قابلیت برای همه کاربرد نداشته باشد، اما یادمان باشد که خیلی از عکاسان مجبورند صرفاً به دلیل همین قابلیت، از یک برند دیگر به پنتاکس کوچ کنند.

این قابلیت را می‌توانید در این دوربین‌ها پیدا کنید:
دوربین‌های سری K-1 شرکت پنتاکس

 

خلاصه

یکی از چیز‌هایی که موقع نوشتن این مقاله برایم جالب بود این بود که چطور برخی از قابلیت‌ها به صورت هم‌زمان در چندین برند مختلف ظاهر شده‌اند و البته سهم اغلب برند‌ها از این لیست تقریباً مساوی است. هرچند که  الیمپوس واقعاً در این زمینه بسیار پیش‌رو و قوی تر از بقیه کار می‌کند.
اما به نظر می‌رسد دوربین‌ها هنوز خیلی جا دارند تا به تکامل برسند و برخلاف بسیاری از عکاسان که فکر می‌کنند تکنولوژی در زمینه عکاسی به قله خود رسیده است، هنوز هم خیلی زمینه‌ها به جز رزولوشن و حساسیت دوربین‌ها وجود دارد که نیاز است تا بهبود‌های بیشتری را در آن‌ها ببینیم.
فراموش نکنیم که این‌ها امکانات و قابلیت‌هایی است که ما آن‌ها را در دوربین‌های مختلف دیده‌ایم و صدها و هزاران قابلیت وجود دارند که هنوز حتی نمی‌توانیم حدس بزنیم و طبیعتاً در هیچ دوربینی هم ارائه نشده است.
همان‌طور که در ابتدای مقاله هم گفتم، همه این تکنولوژی‌ها همین الان هم وجود دارند. تنها چیزی که نیاز داریم این است که دوربین‌های آینده، آن‌ها را با هم تجمیع کنند و دوربین‌های کارآمدتری را به بازار بفرستند.
شما در این باره چه فکر می‌کنید؟ چه قابلیت‌هایی وجود دارد که ممکن است از دست داده باشم یا فراموش کرده باشم که در این لیست بیاورم؟

0
دیدگاه‌های نوشته

*
*

18 − 6 =

شما افلاین هستید